Morge Syl
Wie had dat gedacht. Ach, je hoorde het wel eens in de wandelgangen, maar dat
was al zo vaak gebeurd. Gewoon lekker aan het werk gaan. Het zal zo een vaart
niet lopen. Dreiging was er altijd. Dan was de spanning weer te snijden. Er een
spoedbijeenkomst achteraan. "Beste mensen, wij mogen weer door" en je ging weer
vol goede moed verder met je werk.
De druk was even van de ketel en iedereen begon het wat te vergeten. Maar toch,
ergens???. Op de vleugels bleef het een rode draad. Iedereen schrok van de brand
op Schiphol. Wat heeft dit voor gevolgen voor ons. Toen werd een vleugel
stilgelegd. We voldeden niet meer aan de huidige eisen. Nee he, wat krijgen we
er nou weer achteraan. De rode draad kwam weer volop in de aandacht. Jongens,
dit gaat mis. En toen, juni 2007, we hadden het zien aankomen. Met lood in de
schoenen gingen we naar de spoedbijeenkomst. De onmacht waren op de gezichten te
lezen. En dan komt de mededeling
De Blokhuispoort wordt tijdelijk gesloten, binnen 14 dagen moet iedereen
overgeplaatst worden".Voor de duur van een half jaar ergens anders. De meesten
zag je wel weer terug. Dan werd er over gesproken. Een half jaar. Ach dat is te
doen. Ergens hoop je op verbetering, maar je weet wel beter. Dan komt na een half
jaar het bericht.
Op 1 april 2008. Eerst denk je wat een walgelijke grap. Maar het is serieus. De
Blokhuispoort gaat definitief dicht. IK had nog zo tegen hem gezegd."Toe jong,
het ligt nu in jouw handen. Als je open wilt blijven??....Zul je heel hard
moeten werken". Het heeft niet mogen baten. Hij is nu gestript. Alles is eruit.
Het is geen detentie meer. En wat er nu mee gebeurt?. We zullen het wel eens
lezen in de kranten. Maar de herinnering blijft. Acht jaar er met plezier naar
toe gegaan.
Het beste, Blokhuispoort. Het ga je goed.......
Sylvia, werkzaam medische dienst: december 2000 tot juli 2007
|
|
