Opendag 2008
Wat mij nou is overkomen had ik werkelijk nooit gedacht. Ik kan nog steeds niet
geloven dat het echt gebeurt is .
Weet je nog, een jaartje geleden, dat ik mij deuren moest sluiten. Dat ik mijn
laatste bewoner had uitgezwaaid? Dacht werkelijk dat mijn laatste uurtje had
geslagen. Ben een zeer bijzonder gebouw, ik sta hoog in de lijst van
belangrijkheid. Volgens mij op de, ja, ik weet het haast wel zeker, eerste
plaats samen met, zeker weten, het Rijksmuseum.
Het was zo ontzettend stil hier geworden. Ach, er werd wel eens iets
georganiseerd. Ik moest toch een beetje in gebruik blijven. Ondertussen bleven
ze maar praten, wat ze nou eigenlijk met mij aan moesten. Afwachten was het
enigste wat ik kon doen.
En toen kwam daar de dag. Ik weet het nog zo goed. O, ik had de aankondiging wel
gehoord hoor. Ik mocht mee doen aan de Open Monumentendag. Maar in mijn stoutste
dromen had ik niet verwacht dat de belangstelling zo groot zou zijn.
13 september 2008.
Het belooft een prachtige dag te worden. De zon probeert al uit alle macht door
het wolkendek heen te breken. De eerste stralen zoeken vastberaden een weg naar
de binnenplaats. Langs de zijmuur zijn een paar mensen druk bezig hun stand te
vullen met boeken of andere informatie materiaal. In de hoek bij de tweede poort
probeert de band door de kakofonie van geluiden hun apparatuur te testen De
catering is druk bezig alles, voordat de poort open gaat, tot in de puntjes op
orde te krijgen.
Bij de poort verzamelen zich al de eerste mensen. Ach, het zou leuk zijn als er
zo nu en dan een groepje mensen mijn binnenplaats op zou komen lopen. Ze even
binnen laten, een rondleiding geven door al mijn gangen en vertrekken, en dan
kunnen zeggen: ”Nou, wat vond je ervan, heb je er net zo van genoten als ik?.
“Bedankt, kom nog eens terug als je in de buurt bent”, zou mooi zijn. Maar
verdraaid ze blijven maar komen. Bussen vol, overal vandaan, en mijn poort moet
nog open. Een hele rij staat al te wachten. “Doe open, het is tijd, laat ze toch
binnen”.
Ik wist echt niet wat mij overkwam die dag. Ze kwamen bij bosjes mijn
binnenplaats op lopen. Als een reusachtige slang wurmde de massa zich een weg
langs de afgezette routes. Neus aan neus, jong en oud, en op alle gezichten was
de emotie en beleving af te lezen. Enkele mensen waagden het uit de rij te
stappen, even een leegte op te zoeken, en zich laten meevoeren in de verhalen
die door mijn jongens werden verteld. Wat een geweldig gevoel. Wat heb ik hier
van genoten.
De poort is dicht, mijn jongens zijn naar huis. Het is hier weer stil en
opgeruimd. Even nog laat ik mijn gedachten gaan over vandaag. Hoeveel heb ik wel
niet binnen gehad dertig- ,veertig duizend mensen?. Ik weet het niet, ik lees
het morgen wel in de krant. Ik ben moe, ik laat het voor vandaag. Maar wat heb
ik gelachen. Wat er verder gaat gebeuren?, ik zie het vol enthousiasme tegemoet.
Jongens, bewaarders, bedankt. Jullie waren er vandaag weer even voor mij. Ik heb
jullie herkent en van jullie inzet genoten. Tot het volgende moment.
De Blokhuispoort.
|
|
