Vrijdag de 13e

Vrijdag de 13e – Een avond met het Para Informatie Team

Vrijdag de dertiende, een datum die voor sommigen slechts een bijgeloof is, maar voor anderen precies de juiste avond is om het onbekende op te zoeken. In de oude muren van de Blokhuispoort in Leeuwarden stond het Para Informatie Team klaar voor een nieuwe onderzoeksavond, een nieuwe uitdaging.

Voor deze avond hadden zich precies zes gasten aangemeld, het maximale aantal. Bewust klein gehouden, zodat rust en concentratie behouden bleven. Te veel mensen zorgen immers voor ruis en ruis is het laatste wat je wilt wanneer je probeert het onzichtbare waar te nemen.

Rond kwart voor acht arriveerden alle gasten, allemaal mooi op tijd. Ik heb hen beneden opgehaald en begeleid naar de oude directeurskamer. Daar zaten Yme, Evelien en Marijke al klaar voor de ontvangst. Onder het genot van koffie, thee en water volgde een rustige kennismaking. We vertelden wat de gasten konden verwachten, maar ook wat wij van hen verwachtten. Huisregels werden uitgelegd, vooral rondom filmen en fotograferen, respect voor de locatie en haar geschiedenis stond voorop.

Al snel werd duidelijk dat drie gasten behoorlijk gespannen waren. Het team speelde hier direct op in met energetische ontspanningsoefeningen. De spanning zakte zichtbaar en de sfeer werd merkbaar rustiger. Zelfs enkele andere gasten wilden dit ervaren. Toen iedereen zich op zijn gemak voelde, startten we met een openingsritueel. Daarna begon de avond pas echt.

De H-vleugel

Onze eerste stop was de H-vleugel. Op de grond plaatsten we een camera en verspreidden we zogeheten kattenballetjes, dit zijn kleine lichtgevende balletjes die reageren op beweging. Ze lagen strategisch opgesteld, een beetje buiten het bereik van de groep. Aanvankelijk bleef alles stil. Tot één balletje, halverwege de trap richting het Alibi-Hostel, plotseling oplichtte. 

Vrijwel tegelijkertijd werd één van de gasten sterk aangetrokken door de maquette aan het einde van de gang. Ze voelde zich naar de tweede poort getrokken, zonder precies te begrijpen waarom. Haar gevoelens waren intens maar moeilijk te plaatsen. We besloten het voorlopig te laten rusten, al vertelde ik haar dat ik later een foto wilde laten zien die mogelijk iets zou kunnen verklaren. Verder bleef het rustig in de vleugel. Tegen half tien verlieten we de ruimte uit respect voor de hotelgasten die daar verbleven.

Tweede Poort 

Wat daarna gebeurde, verliep totaal anders dan gepland. Onderweg richting het Alkovengebouw kwamen wij richting tweede poort. Bij de tweede poort begon dezelfde gast plotseling te huilen. Zonder duidelijke aanleiding. 

Marijke vroeg voorzichtig of de emoties van haarzelf waren, of van iemand anders. Het antwoord kwam aarzelend: van iemand anders. Langzaam vertelde ze wat ze ervoer. Ze zag en voelde een meisje, ongeveer zeven jaar oud, dat zwaar mishandeld werd. De emoties waren rauw, pijn, angst en verdriet. Volgens haar ging de mishandeling zo ver dat het meisje eraan overleed. Het gebouw dat zij zag, leek bovendien niet op de huidige omgeving; alsof ze naar een andere tijd keek. De groep werd stil. Even namen we de tijd voordat we verder liepen richting het Alkovengebouw.

Het Alkovengebouw

Via smalle trappen gingen we omhoog naar de oude slaapzolders en voormalige ziekenboeg. Tijdens het klimmen kregen meerdere vrouwelijke gasten een sterk gevoel van weerstand, alsof ze niet welkom waren. Alsof iets hen tegenhield. De geschiedenis bood een mogelijke verklaring: jarenlang was dit vrijwel uitsluitend een mannengevangenis geweest. 

Boven voerden we een EVP-sessie uit. Dit is een opname waarbij in volledige stilte vragen worden gesteld in de hoop stemmen vast te leggen die met het blote oor niet hoorbaar zijn maar juist wel weer met een digitale recorder. Tijdens de sessie hoorden enkele gasten geluiden in de gang. Even leek er iets te gebeuren, maar onderzoek wees uit dat een nood-uitgang bordje de oorzaak was. Teleurstellend, maar noodzakelijk om eerlijk te blijven.

Een tweede poging leverde vooral omgevingsruis op. Geen onbekende stemmen (EVP’s) maar nog wel een onverklaarbaar geklop op de achtergrond. Bij het afdalen ontstond opnieuw een bijzonder gevoel bij enkele gasten: alsof ze haast naar beneden werden geduwd. Alsof de boodschap duidelijk was, hier hoor je niet. Het algemene gevoel dat bleef hangen was zwaar: eenzaamheid, verdriet en eindeloos wachten.

De Wasknijper

In de Wasknijper stond al apparatuur opgesteld. Een lasergrid projecteerde tientallen groene puntjes op een muur in een raster, elke verstoring zou zichtbaar worden. 

De Estes-methode

Voor diezelfde muur stond een stoel voor de Estes-methode: een experiment waarbij een geblinddoekte deelnemer via een spirit-box woorden herhaalt die mogelijk als antwoorden dienen. Deze woorden konden worden gehoord doormiddel van een koptelefoon die de deelnemer op had. De eerste twee deelnemers ontvingen nauwelijks iets. Slechts enkele losse woorden. Bij de derde gast kwam iets meer door, maar nog steeds beperkt.

Toch gebeurde er iets anders.

Tijdens het stellen van vragen lichtten twee kattenballetjes op, één zelfs twee keer terwijl niemand in de buurt kwam van de kattenballetjes. Na afloop nam ik de gast die eerder het meisje had waargenomen even apart. Ik wees zwijgend naar een oude afbeelding van het Blokhuis. Nog voordat ik iets kon zeggen, reageerde ze: “Dat is het gebouw dat ik zag… daar gebeurde het.” Voor mij voelde dat als een bevestiging van een vermoeden dat ik al langer had.

De Bunker

Onze laatste locatie was de bunker, de afdeling met de isoleercellen. Eén gast stond de hele avond opvallend open voor indrukken en ervaringen. Omdat deze ruimte vaak overweldigend is, gaf ik haar bewust zelf de sleutel zodat zij het tempo kon bepalen. Nog voordat de deur volledig open was, deinsde ze terug. De energie van de ruimte kwam heel benauwd en beklemmend over. Uiteindelijk ging ze toch naar binnen, samen met de rest van de groep. Een andere gast meldde ondertussen voortdurend aanwezigheid te zien en te horen, gedetineerden die volgens haar door de gangen en de ruimtes liepen. Met EMF-meters en kattenballetjes onderzochten we de ruimte verder. Apparatuur gaf meerdere reacties, al bleef het lasergrid-raster opnieuw zonder zichtbaar resultaat. Sommige gasten wilden ervaren hoe opsluiting voelde; daarom sloten we deuren gedeeltelijk, maar nooit op slot. De bunker bleef zwaar aanvoelen. Beklemmend, alsof de muren herinneringen vasthielden.

Terug naar de directeurskamer

Na afloop keerden we terug naar de directeurskamer. Met chips en drinken bespraken we alle ervaringen. Iedereen kreeg ruimte om te vertellen wat hij of zij had gevoeld of meegemaakt. De avond werd afgesloten met een sluitings- en reinigingsritueel, waarna iedereen rustig huiswaarts ging. Wat begon als een onderzoek, voelde uiteindelijk als iets groters. De avond was meer dan geslaagd.

17-02-2026 Harrie Nicolai.